Portal blog.onet.pl, nazywany także OnetBlog to serwis blogowy, który jest własnością portalu Onet.pl. Funkcjonuje od lutego 2004 roku, a w obecnej formie działa od roku 2007.
Cechy serwisu blog.onet.pl to prosty w obsłudze interfejs umożliwia edycję wyglądu blogu bez znajomości kodu HTML, rozbudowana część redakcyjna codziennie prezentuje notki blogerów, możliwa jest obsługa serwisu za pomocą telefonu komórkowego w wersji OnetBlog Lajt, społecznościowy charakter użytkowników.
Popularne blogi mają politycy: Janusz Korwin-Mikke, Janusz Palikot, Joanna Senyszyn, Leszek Miller, Ludwik Dorn, Wojciech Olejniczak, Waldemar Pawlak, Józef Oleksy, Ryszard Czarnecki, ekonomiści, publicyści: o. Leon Knabit, Robert Biedroń, Jarosław Flis, sportowcy: Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski, Anna Szafraniec, Przemysław Miarczyński, podróżnicy: Anna Janowska, Marek Kalmus, artyści: Michał Zabłocki, Tomasz Lubert, Michał Wiśniewski, grupa Habakuk.

W 2001 roku Adam Wojtkiewicz i Bartłomiej Pogoda założyli polski serwis blogowy. Na samym początku jego funkcjonowania opierał się on na odpłatnej zasadzie korzystania z jego usług. w grudniu 2006 roku strona partnerska serwisu blog.pl został portal onet.pl. Od tego momentu korzystanie z jego usług jest darmowe.

Za pomocą serwisu blog.pl można założyć swój blog, wystarczy mieć konto pocztowe. Wykorzystanie tego systemu pozwala na otwartą edycję kodu HTML.

Grudzień 2007 roku to data, kiedy wraz z odświeżoną wersją serwisu pojawiło się centrum debat. Centrum debat stanowi otwarty system dla wszystkich blogerów, bez względu na platformę, na której piszą, umożliwiający wymianę poglądów na aktualne tematy. Dyskusje prowadzone są na poszczególnych blogach, a w serwisie pojawiają się jedynie ich skróty, które zawierają odsyłacz do blogu autora.

Oprócz centrum debat w serwisie blog.pl znajduje się jeszcze blogometr – narzędzie obrazujące rozkład poglądów blogerów.

Rozwój internetu i nowoczesnych technologii oraz nowych środków i form komunikowania sprawił, że zmienia się także język, którym posługujemy się przy okazji internetowych kontaktów i komunikacji. Powstaje tzw. internetowy slang. Tworzą go internauci dlatego, że ułatwia on i znacznie przyspiesza komunikację.

W internetowym slangu wyróżnić należy akronimy wyrażeń, przede wszystkim pochodzące z języka angielskiego, takie jak np. ASAP – As soon as possible – tak szybko jak możliwe, LOL – laughing out loud– śmieję się na głos, IMHO – In My Humble Opinion – moim skromnym zdaniem, ROTFL – akronim wyrażenia Rolling on the floor laughing – tarzając się po podłodze ze śmiechu, emotikony, pisownię fonetyczną np. CU/CYA – ang. see you – do zobaczenia, a także pseudoznaczniki języka HTML np. … , składnię języków programowania – głównie języka C oraz hack mowę, czyli leetspeak.

Ze slangiem internetowym spotkamy się na blogach, ale głównie an czatach, forach, w poczcie elektronicznej i komunikatorach internetowych. Nowi, niedoświadczeni użytkownicy często mają problemy ze zrozumieniem wyrażeń slangowych.

Rozwój internetu i nowych technologii prowadzi do tego, że do sieci przenoszą się zjawiska charakterystyczne dla realnego, rzeczywistego świata.

Któnie internetowe to zjawisko nowe, z jęz. ang. flame war, flaming, zwane są czasem „wojną na obelgi” to seria wiadomości celowo wrogich lub obraźliwych wysyłanych na grupę, listę dyskusyjną czy forum dyskusyjne. Kłótnia internetowa stanowi jedno z największych pogwałceń netykiety. Ale określenie flame war jest używane także jako określenie długich, gorących dyskusji, nawet jeśli nie pojawiają się w nich obelgi.

Zazwyczaj ta „wojna” zaczyna się od drobnej różnicy poglądów dwóch użytkowników, z których każdy jest uparty i nie zamierza ustąpić i zmienić swojego zdania. Charakterystyczna dla kłótni internetowych jest duża eskalacja agresji. Najczęściej zaczyna się dość niepozornie od drobnych uszczypliwości, kończy zaś na poważnych obelgach i zniewagach. Psychologowie tłumaczą wysoki poziom agresji tych wypowiedzi anonimowością użytkowników Internetu.

Społeczność internetowa, inaczej nazywana także społecznością wirtualną to zbiorowość ludzi, która opiera się na interakcjach za pośrednictwem Internetu.

Typowe społeczności internetowe powstają w oparciu albo właśnie o blogi, ale także o grupy dyskusyjne (Usenet), mejlowe listy dyskusyjne (ang. mailing list), fora dyskusyjne, kanały IRC, czaty, portale lub wortale internetowe (np. Flickr).

Społeczności internetowe według amerykańskiego tygodnika Time zasłużyła na tytuł człowieka roku. Takim tytułem uhonorowane zostały społeczności Wikipedii, MySpace i YouTube, honorując w ten sposób masowy rozwój internetowych treści i społeczności, tworzonych poprzez internet. Treść uzasadnienia przyznania honorowego tytułu właśnie społecznościom internetowym: „Za przejęcie sterów globalnych mediów, za ustanowienie i kształtowanie nowej, cyfrowej demokracji; za pracę za darmo i ogranie profesjonalistów w ich własnej grze – Ty zostajesz Człowiekiem roku 2006 „Time””.

Kolejnym z blogerów jest Jarosław Hebel – polski politolog lewicowo-liberalny oraz publicysta. W latach 1996-2000 współpracownik antyfaszystowskiego kwartalnika Nigdy więcej. Autor broszury Niszcz faszyzm, buduj przyjaźń! Swoje artykuły publikował m.in. w: Gazecie Polskiej KPN, Trybunie, Nowym Robotniku, Trybunie Robotniczej. Był autorem co najmniej kilku blogów, m.in. „De Liberal”, „Bajlandii” oraz popularnego na portalu Onet.pl bloga „Moja Literatura”, a następnie – „Piękny Trzydziestoletni”. Był także redaktorem i wydawcą autorskiego i niskonakładowego pisma De Liberal, programowo propagującego liberalne i lewicowe światopoglądy, otwartość i tolerancję. Od maja 2009 roku jest redaktorem naczelnym Nowej Gazety Literackiej, niskonakładowego i bezpłatnego pisma o charakterze społeczno-literackim. Hebel napisał również książki, np. Przegrani są wśród nas (2001 rok), Ich dzień powszedni (2002), Bułgarska wyprawa (2002), Opowieść buntownika bez powodu (2003), Bagno (2007), Chciałbym umrzeć z miłości (2009), Jeszcze będzie pięknie (2011).

W 2004 roku Google kupiło Picasę i zintegrowało ją z Bloggerem, czyli z darmowym serwisem blogowym, o którym wcześniej Wam pisałam. Picasa to menedżer i przeglądarka plików graficznych umożliwiający organizowanie kolekcji zdjęć cyfrowych i wykonywanie na nich prostych edycji. Kataloguje zdjęcia w specjalnych folderach. Producentem programu jest firma Google Inc. Program Picasa oryginały obrazów zapisuje w ukrytym katalogu Originals, który znajduje się w tym samych katalogu co obrabiany obraz. Dzięki temu wszystkie zmiany na obrazach (również te zapisane) można cofnąć. Picasa przystosowana jest do współpracy z Google Earth. Pozwala (za pomocą prostej funkcji) na umieszczanie zdjęć na mapie Ziemi, a także na uzupełnianie je o współrzędne geograficzne, w których zostały wykonane.

Jako kolejny produkt Picasy powstał serwis Picasa Web Albums, w którym można umieszczać zdjęcia bezpośrednio z programu. Ponadto niebawem Picasa ma zmienić nazwę na Google Photos. Jest to spowodowane integracją większości usług Google z serwisem społecznościowym Google+.

Vodcast, z angielskiego Video On Demand broadCAST – przekaz wideo na żądanie, to rodzaj bloga video, udostępnianego za pośrednictwem technologii RSS. Inne nazwy to: videocast, vidcast, vcast, videopost, vpost. Vodcasty stanowią formę telewizji internetowej, analogicznie do podcastów będących rodzajem audycji radiowych. Ze względu na niewielką różnicę techniczną, vodcast uznaje się czasem za typ podcastu. W podcastowaniu i videocastowaniu niezmiernie ważna jest regularność. Nie powinno się robić żadnych przerw, a terminy nowych audycji powinny być konkretnie określone. Przydaje się również specjalny dział na stronie, z obsługą subskrypcji. System Zarządzania Treścią może z kolei automatycznie umożliwić Internautom odtworzenie pliku na stronie, bez konieczności pobierania go.

Dobrym pomysłem jest prowadzenie transmisji na żywo w formie nadawanego za darmo webcastu, który po nagraniu udostępnia się w wersji do pobrania lub odtworzenia bezpośrednio na stronie. Webcast staje się wtedy videocastem lub podcastem (jeśli udostępniamy tylko dźwięk). Videocasty można łatwo i za darmo zamieszczać na stronie YouTube i Blip.tv.

Olive Riley to Australijka, która wsławiła się tym, że w lutym 2007 roku, mając 107 lat, rozpoczęła pisanie własnego bloga internetowego. Jest najstarszym bloggerem na świecie, dotychczasową rekordzistką w tej dziedzinie. Jej poprzedniczka, Hiszpanka Maria Amelia, była młodsza o 12 lat.

Olivie urodziła się w 1899 roku w górniczym miasteczku Broken Hill w Australii. Dwukrotnie wyszła za mąż, ma troje dzieci, przeżyła dwie wojny światowe i Wielki Kryzys w latach 30- tych ubiegłego stulecia, pracowała jako bufetowa i księgowa. Pani Olive na swoim blogu opowiedziała o spędzeniu Świąt Bożego Narodzenia u swego prawnuka Darrena i jego żony. Dzielnie przetrwała lot samolotem, świąteczny czas spędzała m. in. pływając w basenie należącym do rodziny. Staruszka umieściła w Internecie zdjęcia, na których „pluska się” w basenie popijając shandy. Z postów pani Rile można wnioskować, że cechuje ją ogromny entuzjazm, żyła na pełnych obrotach. Jej sprawny umysł umożliwiał cieszenie się urokami życia i korzystanie z nowinek technicznych. Zmarła 12 lipca 2008 roku w Woy Woy.

Wawrzyniec Prusky, a właściwie Paweł Klimczak to, urodzony w 1974 roku, polski bloger. W latach 2004-2009 prowadził w serwisie Onet.pl bloga, którego głównym bohaterem jest alter ego autora, o pseudonimie Wawrzyniec Prusky (zapożyczonym z filmu pt. ”Miś”). Blog jest pisany przeważnie w trzeciej osobie, a jego tematyką są zdarzenia z życia autora i jego rodziny, opisywane w humorystycznej formie. Oprócz Wawrzyńca, bohaterami notek jest jego żona opisywana jako MŻonka oraz dzieci – Dziedzic i Potomka.

Blog Wawrzyńca Prusky’ego został wybrany blogiem roku 2005 w plebiscycie portalu Onet.pl. W tym samym konkursie zdobył również pierwszą nagrodę przyznawaną przez internautów w kategorii Męski punkt widzenia. W 2007 roku część wpisów z bloga została opublikowana w formie książki zatytułowanej Jędrne kaktusy. Po przeszło pięciu latach pisania, w dniu 30 czerwca 2009 roku, Paweł Klimczak oficjalnie zakończył prowadzenie bloga w serwisie Onet. Przerwał swoją działalność na czas 4 miesięcy. Powrócił jednak do tworzenia notatek na innym portalu.